Kalken. Waarloos. Jabbeke. Ruisbroek. Tessenderlo. Waremme. Rotselaar. Drongen. Groot-Bijgaarden. Wanlin. Ziet u meteen het verband tussen deze schijnbaar willekeurige namen, dan lijdt u mogelijk aan hetzelfde syndroom als ik. Het is wellicht geen officiële psychische storing, maar mocht er toch ooit een naam voor moeten bedacht worden, dan zou ik Carestelitis suggereren.

Het is een vrij onschuldige aandoening, die meestal mensen met veel fantasie en inlevingsvermogen treft. Romantische zielen die zich graag wentelen in heimwee naar vroeger. Eeuwige reizigers, die zeer goed weten dat ze er nooit in zullen slagen de hele wereld te zien, maar die zich door dat besef niet laten ontmoedigen en het toch blijven proberen. Desnoods tot ze er bij neervallen.

Ik ben één van hen. Ik kan een tankstation langs de autoweg alleen met heel veel pijn in het hart voorbijrijden. Mijn natuurlijke aandrang is stoppen. Altijd. Het is meer dan een crush, het is liefde.

Voor er misverstanden ontstaan, wil ik even verduidelijken dat het niks te maken heeft met tanken. Integendeel zelfs, ik haat tanken. Het is een steeds duurder wordende tijdverspilling, die ik zo lang mogelijk uitstel. Meestal tot ik om half vijf ’s ochtends het rode lampje zie en me afvraag waarom ik de avond voordien weer te lui was om daar wat aan te doen.

Neen, het gaat niet om benzine. Het gaat om het instant geluk dat me overvalt, zo gauw ik dat winkeltje binnenstap. Met de gekoelde drankjes en de snoeprepen, de wegenkaarten en de motorolie. Met de boeketjes bloemen voor de deur, die haastige mannen die iets goed te maken hebben, nog snel kopen op weg naar huis. Het gaat om de picknicktafels, die me doen denken aan zomervakanties uit lang vervlogen tijden. Reizen naar het zuiden en boterhammen met zelfgemaakte omelet.

Het gaat zelfs over de veel te dure toiletten, die je terugflitsen naar sneeuwklassen in de jaren tachtig. Duitse Marken die je in de deur moest draaien en hoe je daar aan kon ontsnappen door die deur op een kier te houden en te laten bewaken door je schoolvriendinnetje.

Het gaat om de internationale sfeer die in het restaurant hangt, altijd hoor je wel een taal die je niet meteen kan thuisbrengen. De buitenlandse nummerplaten van de vrachtwagens waarvan je gaat fantaseren wat er in zit en waar het naartoe moet. Het is zoals een luchthaven of een groot treinstation. Je vindt er van alles wat. Groot en klein, blank en zwart, op reis of aan het werk, rijk of arm, bijna thuis of op de vlucht. Het hoogtepunt van democratie: voor iedereen toegankelijk, altijd en overal. De hele wereld op een zakdoek.

En dan heb ik het nog niet gehad over de adrenaline die je kan voelen als je bijvoorbeeld in de VS rondrijdt en na honderden mijlen zonder teken van leven in de verte een Gas Station ziet opdoemen. Daar betekenen ze pas écht iets. Tankstations zijn er vaak de enige plek, uren in de omtrek, waar je een kop koffie of een warme maaltijd kan krijgen. Waar je je post kan ophalen. Waar ze veenbessenijsjes verkopen.

Waar ze nog een pompbediende hebben die je olie checkt en je ruiten kuist. Met een beetje verbeelding denk je zijn T-shirt weg en komt hij recht uit een Levi’s-spotje gewandeld. Waar kassabedienden amateurfilosofen blijken te zijn. Zoals die oude, zwarte man in de woestijn van Nevada, die de wanhoop in mijn ogen zag, over onze sputterende wagen. En die toen ik mezelf en mijn idiote beslissingen stond te vervloeken, zei: “Sweetheart, good judgement comes from experience. Which often comes from bad judgement.”

Ik weet dat ik er nooit helemaal in zal slagen om mijn warme gevoelens voor wat eigenlijk niet meer is dan een pomp, volledig te doorgronden of te verklaren. Maar wat dat er toe? Ik ben gewoonlijk niet de gemakkelijkste voor de mensen rond mij, maar deze stoornis levert hen alleen maar voordelen op. Het is zo eenvoudig om mij blij te maken. Breng me naar Kruibeke en laat me een driehoekje met eiersla uit het koelvak halen. Meer heb ik niet nodig om op vakantie te zijn.