De ochtendlijke female all-stars van het radionieuws hadden het de voorbije week nog eens uitgebreid over die legende dat vrouwen elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Hoe dat verhaal ooit is ontstaan en hoe het in stand wordt gehouden, is me een raadsel. In elk geval zal ik hier nog maar eens een poging doen om het te ontkrachten door mijn immense sympathie, lof en adoratie uit te spreken voor een ander lid van het zwakke geslacht.

Want –ik steel even de omschrijving van een vriend- het is bijna belachelijk, hoe goed ze is. Adele. Hier bijvoorbeeld. Zo goed dat ik heb besloten dat ik mensen ga indelen volgens een nieuw principe. Zij die even kapot zijn van Adele als ik en de anderen, aka zij die er niks van snappen.

Normaal gezien heb ik iets tegen mensen in hokjes stoppen. Maar het verschil tussen echt en fake ligt me na aan het hart en haalt het van die afkeer. En Adele is dus echt. In heel veel betekenissen. Om te beginnen, is ze een echte zangeres. Vanaf het eerste moment dat ze haar keel open zet, hoor je dat ze fysiek in de onmogelijkheid verkeert om een valse noot te zingen. Iets waar heel wat Idoolkandidaten alleen maar van kunnen dromen.

Ze ziet er ook echter uit dan de meeste van die huppeltrutjes die het willen maken als popster. Adele beantwoordt niet meteen aan het opgelegde, Westerse schoonheidsideaal, maar iedereen die niet ziet dat ze oneindig veel mooier is dan de gemiddelde Barbie, is blind, dom en onnozel. Ze lijkt op het eerste zicht heel sterk en stevig maar als je wat dichterbij komt, is ze tegelijk ook broos en breekbaar.

De manier waarop ze die Someone like you brengt, daar kan ik alleen maar stil van worden. Een rasechte artieste. Eindeloze bewondering heb ik er voor, en die eindeloos mag je letterlijk nemen want ik heb het op repeat staan en zelfs na 100 keer heb ik nog altijd kippenvel van begin tot eind.

Wat een vrouw! En ze is nog geen 23! Eigenlijk nog een meisje dus. En ook dat is er zo mooi aan. Hoe groots en overtuigend ze tijdens het zingen is, zo klein en aarzelend wordt ze eens het voorbij is. Meteen na haar laatste woord, lijkt het alsof ze op slag weer een kind wordt dat van zichzelf is geschrokken en denkt: “Oeps, wat heb ik nu gedaan?”

Het schijnt dat veel van de grootste talenten au fond erg onzeker zijn. En als je zingt wat zij zingt, zou ik me ook wel dezelfde vraag stellen achteraf. Waarom doe ik dat, mijn hele ziel op straat gooien? Een lied zingen over iemand die me zo veel pijn heeft gedaan, dat het duidelijk nog altijd niet over is. En dan ook nog toegeven dat ik hem desondanks gewoon terug wil.

Ze doet het met zo’n stijl en klasse en ingehouden verdriet dat je wel harteloos moet zijn om niet op slag van haar te houden. Mijn mond valt elke keer open van verbazing over de combinatie van lef en eerlijkheid die ze uit zichzelf naar boven haalt. Wat voor idioot dumpt nu zo’n topwijf?

Dat vraag ik me dan af ja, wie die you uit het lied is. En hoe hij zich voelt nu het meisje waar hij niks meer in zag, de wereld verovert op puur talent. Don’t underestimate the things that I will do, zingt ze in één van haar andere nummers. Juist ja…

Ik zou me in zijn plaats voor het hoofd slaan. Als je zoiets hebt gehad en het wetens en willens uit je handen hebt laten glippen, kan je je volgens mij maar één ding voelen. Een Loser. Met hoofdletter L.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod