Nog tot 19 juni hebt u de tijd. Om u naar Tour & Taxis te reppen en iets op te steken van wat enkele honderden van uw mede-aardbewoners te vertellen hebben over leven, liefde en geluk. Normaal was het eind deze week afgelopen, maar de tentoonstelling is net verlengd en daar mag u blij om zijn. Want al is ze zelfs de trip naar Spanje, Brazilië of Rusland (de volgende haltes) waard, Brussel is toch net iets dichterbij.

Simpel en geniaal

Zes miljard mensen is een meesterwerk. Misschien hoef ik u niet meer te overtuigen omdat u het al met eigen ogen hebt kunnen vaststellen of misschien hebt u al eens enkele van de filmpjes zien voorbij flitsen op Canvas. Maar mocht dat niet zo zijn, dan leg ik het concept nog even uit. Het is even simpel als geniaal. Stel willekeurige mensen uit de hele wereld dezelfde levensvragen en probeer op die manier de nadruk te leggen op wat ons verbindt, meer dan op wat ons van elkaar onderscheidt.

Grote vragen zoals die naar de zin van het leven of wat geluk is. Kleine vragen zoals wanneer je voor het laatst gehuild hebt of de slappe lach kreeg. En vragen over je persoonlijke geschiedenis: wat is je oudste herinnering en waar droomde je van als kind? Monteer die mensen door elkaar heen en je krijgt letterlijk een blik op de wereld. Een lach en een traan.

Hilariteit omdat jongens overal ter wereld straaljagerpiloot willen worden. Vertedering bij een stokoude Fin die er van droomde om een fiets en een accordeon te hebben, maar voor geen van beide geld had. Tot zijn opa een klein bedrag won en hem voor de keuze stelde. Het werd de accordeon, want, zo bedacht de toen nog kleine Fin, daar kon hij muziek mee spelen en dus geld verdienen. Om een fiets te kopen.

Armoede is ook voor een Ethiopische man het eerste wat hij zich herinnert. En ook hij vond er een oplossing voor. Veel kinderen krijgen en vooral veel dochters. Want die kan je verkopen aan rijke mannen. Je krijgt er geiten en koeien voor. Veel nuttiger dan dochters.

Nog meer schrijnende verhalen

Een vrouw uit Frankrijk die familie het ergste vindt wat er bestaat. Vooral het feit dat ze hen niet eens leuk vindt maar biologisch veroordeeld is om van hen te houden. Een Amerikaan die al zijn hele leven droomt van een thuis waar hij welkom is, waar zo gauw de deur open gaat iemand hem om de hals vliegt en de keuken naar vers gebakken koekjes ruikt.

Heel persoonlijke verhalen dus, mensen die je laten binnenkijken in hun ziel en tonen hoe we allemaal op een andere manier beschadigd zijn door het leven. Sommigen hebben alleen schaafwonden opgelopen, anderen onuitwisbare littekens. Maar door al die persoonlijke verhalen heen blijkt ook dat we niet zo heel veel van mekaar verschillen.

Overal ter wereld worden mensen woedend over dezelfde dingen. Hypocrisie, leugens, hebzucht, domheid, machtsmisbruik. Maar ook computers met een eigen wil, mensen die geen dank u zeggen als je de deur voor hen open houdt en je ex zien met een ander.

Psychotherapie

In Benin woont een man die er van droomt dat zijn zoon president wordt. “Net als alle andere vaders”, lacht hij met hagelwitte tanden. In Burkina Faso kreeg een vrouw al van kindsbeen af te horen dat journalist worden wel een goed plan leek omdat ze te veel praatte en de hele dag vragen stelde. “Ja, dat ken ik”, is het wonderlijke gevoel dat je voortdurend bekruipt.

Het heeft ook iets van psychotherapie. Eerst vraag je je nog af waarom die mensen dat allemaal willen vertellen terwijl het toch echt onze zaken niet zijn. Maar al snel begrijp je het. Soms is het makkelijker om je hart uit te storten tegen een camera dan tegen een medemens, soms kan je meer onbelemmerd jezelf zijn bij een wildvreemde dan bij een geliefde.

Zo krijgt een jonge Franse Algerijn het moeilijk als hij het over zijn vader heeft. Over hun verzuurde relatie en over het moment waarop zijn broer na jaren zonder contact belt met de boodschap dat zijn vader hem wil zien. De jongeman breekt terwijl hij het verhaal vertelt. En toch voelt het nooit als voyeurisme. Uiteindelijk zegt hij, terwijl de tranen over zijn gezicht rollen en hij je strak aankijkt: “Zie je wat familie met je doet? Ik heb nooit verdriet getoond. Geen enkele keer heb ik gehuild in het bijzijn van mijn vader. En nu doe ik het voor zes miljard mensen.”

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod