Kinderen maken niet gelukkig. Of in elk geval niet gelukkiger. De helft van alle huwelijken eindigt vroeg of laat in een scheiding. Na gemiddeld drie jaar is de liefde over en wordt het vechten tegen sleur en ergernis. Vrouwen krijgen pas na twintig jaar huwelijk het gevoel dat ze opnieuw evenveel van het leven genieten als voordien. Een greep uit de onheilspellende resultaten van enkele onderzoeken die de voorbije weken werden gepubliceerd.
Erger nog dan die resultaten op zich vind ik het feit dat ze me niet eens verrassen. Ik ben nochtans een fan van de liefde of toch van het concept liefde. Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik weinig relaties zie waar ik een deel van zou willen zijn. Ik ben er alleen nog niet uit of dat komt omdat we te veel verwachten van relaties of net omdat we te snel tevreden zijn en achteraf bedrogen uitkomen.
Te veel
Vrouwenbladen, seksuologen en relatietherapeuten wijten het wel eens aan de overdreven romantische voorstelling in de gemiddelde Hollywoodfilm. We denken dat het zo hoort: hoogoplaaiende passie tussen twee perfecte mensen, 47 seksuele standjes per dag, probleemloze zwangerschappen, schattige kinderen, een job die je gezinsleven niet in de war stuurt, het ideale leven in de groene voorstad.
Daar zal natuurlijk wel iets van kloppen, maar mijn vraag is of we die obsessie niet eerder aan onszelf te danken hebben. We kiezen er natuurlijk ook voor om net die fantasie graag te geloven, terwijl er evenveel bewijzen van het tegendeel zijn. We willen graag dat het zo loopt, maar tegelijk vervelen we ons snel als het gebeurt. En dààr bestaan ook voorbeelden van in de entertainmentwereld. Alleen negeren we die liever.
Er zijn nochtans genoeg televisieseries gebaseerd op het “unconsumed love”-principe. Een mannelijke en een vrouwelijke tegenspeler die overduidelijk gek op mekaar zijn maar het zelf niet inzien of in elk geval niet willen toegeven. Ik noem er maar een paar: Moonlighting, Who’s the boss?, Cheers, The Nanny.
Succesvolle series die er een gimmick van maakten om het moment suprême zo lang mogelijk uit te stellen. Maar ook series die als het dan eindelijk gebeurd was plots veel lagere kijkcijfers hadden en al snel werden afgevoerd. Omdat de spanning weg was en de interesse daalde. Maar dat vergeten we blijkbaar sneller dan al die klassieke romcoms.
Hoofse liefde
Het ligt volgens mij dus toch meer aan onszelf dan aan de gemediatiseerde maatschappij. We maken ons wat wijs als we zeggen dat we een relatie met iemand beginnen omdat we hem/ haar graag zien. Niet dat dat op zich een leugen is, alleen is het ene niet noodzakelijk het gevolg van het andere. Misschien is de enige zuivere vorm van liefde net die die niet aan een relatie gebonden is. De passie die je wel een versnelde hartslag bezorgt maar waar je geen enkel persoonlijk voordeel uit haalt.
De liefde op afstand, de onbeantwoorde liefde, de hoofse liefde zo u wil. Die waarbij je alleen maar droomt, smacht, bewondert, adoreert, zonder er iets voor in ruil te vragen. Misschien beginnen de problemen precies op het moment waarop het object van de affectie het verlangen beantwoordt en er een soort stilzwijgend contract wordt gesloten. Omdat al snel blijkt dat er twee versies van dat contract bestaan, omdat je denkt dat je mekaar begrepen hebt, dat je dezelfde verwachtingen hebt of op zijn minst bereid bent de verwachtingen van die ander in te lossen.
Oprechter en puurder
Ik denk dat dat de kern van mijn probleem met veel relaties is. Dat ze nog zo weinig met liefde te maken hebben en veel meer met afspraken, sociale druk, gewoonte, gemakzucht, angst voor eenzaamheid.
Ik zeg niet dat de jacht altijd mooier is dan de vangst. Maar wel dat niet elke vangst het waard is om de jacht op te geven, ook al lijkt dat vaak de eenvoudigste optie. Ik beweer niet dat niet-geconsumeerde liefde gelukkig maakt. Maar wel dat ze niet per definitie ongelukkiger maakt dan een relatie. En dat ze wellicht veel oprechter en puurder is.
We moeten weten wat we willen en een beetje consequent zijn. Je kan blijven zoeken naar de perfectie en daar desnoods de eenzame gevolgen van dragen. Of in de realiteit stappen en er zonder zeuren het best mogelijke van maken. Vasthouden aan de droom dat de ware Jacob wel zal opduiken of beseffen dat relaties zijn wat ze zijn en mensen niet veranderen alleen maar omdat wij het graag zo hadden gezien.
@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
14/03/2011 om 12:15
Een mannelijke en een vrouwelijke tegenspeler die overduidelijk gek op mekaar zijn maar het zelf niet inzien of in elk geval niet willen toegeven. Moonlighting, Who’s the boss?, Cheers, The Nanny. Vooral Mega MIndy en Toby niet vergeten!
14/03/2011 om 14:16
Doet mij denken aan dinges, “Proeven van liefde” van Alain de Botton. Redelijk indrukwekkend boekje dat u zeker zal bevallen, zo u het al niet in uw kast hebt staan.
Zaken waar je niet vrolijk van wordt, maar dat komt omdat je je lang gekoesterde illusies moet laten varen wegens ingehaald door de realiteit, wat op zich dan ook wel weer voor een zeker gevoel van opluchting zorgt. Hm. “Proeven van liefde”, dus.
14/03/2011 om 20:22
hier bij ons is het egoisme troef , ieder voor zich , in de zoektocht naar een relatie hetzelfde.
werken voor de luxe , schijn , jaloezie ect.
ik kan maar een ding zeggen , dan heb ik het over relaties na de 40 , wie het ideaal zoekt en moeite heeft met compromissen blijft beter alleen, maar alleen is maar alleen , en wie alleen is ? is altijd op zoek en ongelukkig , zij die beweren een gelukkige single te zijn , verloochend zichzelf , iedereen wil iemand , en dat is het probleem hier , de vijver is te klein.
ik had vroeger dat probleem ook.
en toen heb ik de klik gemaakt en mijn vrouw de andere kant van de wereld gaan halen.
en daar worden zo geen grote eisen gesteld , men is tevreden met veel minder , bijvoorbeeld hier hebben we de luxe om betaald verlof te hebben, ginder niks , je zal je afvragen wat dit met een relatie te maken heeft ? niks .
maar het zit hem in de visie , hier hebben we alles maar zijn niet gelukkig, daar hebben ze niks of heel weinig en zijn ze gelukkig.
ik had voor mezelf beslist dat er hier in ons belgenlandje geen vrouw voor mij was die van mij hield en ik van haar.
ginderachter is dat snel gelukt .
critici zullen zeggen , het is voor het geld , vergeet dat fabeltje.
we zijn nu al 12 jaar samen en alles is zoals dag 1 .
nog een boodschap aan de alleenstaanden , wacht niet tot het te laat is , waar een wil is , is een weg . zeker weten .
16/03/2011 om 12:10
Liefde is een heel oud woord en ook een woord dat veel misbruikt of verkeerd begrepen wordt. Relatie en liefde zijn twee verschillende begrippen. We kunnen nooit teveel verlangen. Alles krijgen zoals wij ons dat voorstellen is natuurlijk niet mogelijk. Aan de liefde hebben we geen zeggenschap. De liefde is wel het hoogste goed. Hetgeen na de liefde het hoogste goed is, is de vrijheid !!! In mijn jonge tijd was een relatie een blijvende binding, gesanctioneerd door Kerk en Staat. Het huwelijk was de voorwaarde om recht te hebben op seks. Het gevolg van een seksuele handeling vóór of buiten een huwelijk was na de dood een eeuwig verblijf in het hellevuur tenzij men berouwvol te biechten ging en het vaste voornemen maakte niet meer te herbeginnen. Hier moet ik ophouden, anders wordt het een essay. Er zijn misschien wel gelukkig gehuwden en mensen die heel tevreden zijn met hun relatie. Wat de beste beslissing is kan iedereen nu god-zij-dank voor zich zelf uitmaken.
17/03/2011 om 20:17
Honey,
I love you!
20/03/2011 om 19:28
@ Jeanne
Ik ben het wel niet helemaal eens met wat je schrijft, maar je redenering boeit me wel. En net toen het beoiend wordt, hou je op:-)
Ik kan uit je laatste zin wel afleiden dat je de nodige desillusies hebt opgelopen. Ik heb daar niets tegenine te brengen natuurlijk, maar ik ben wel benieuwd naar het vervolg van je betoog. En laat het dan een essay worden, so what?
15/04/2011 om 10:16
Aan Michel, Vandaag eerst uw reactie gelezen, het was mij een hart onder de riem. Sinds begin deze maand heb ik het schrijven opgegeven als gevolg van onaangename ervaringen. Ik weet niet of u dit antwoordje nog zult lezen maar ik zou wel graag over bovenstaand onderwerp dialogeren. Ik hoor ook eens graag een andere mening. Niet alleen de vrees voor een essay heeft mij doen remmen, maar ook mijn verlangen naar volledigheid, hetgeen meestal een utopie blijkt te zijn . Er is ook altijd de vrees om iemand te kwetsen die eigenlijk ook een slachtoffer is van een instituut. Tenslotte dragen we ( onze generatie ) levenslang de gevolgen van ons jong naïef geloof. In deze tijd van ontmaskering roept men om de pensioenuitkering van gewezen wolf- herders in schaapsvacht stop te zetten maar hoe moet het verder met mensen die zich levenslang onbezoldigd hebben ingezet en die tot levenslange gevangenschap veroordeeld zijn, die ziek en afhankelijk zijn en moeten dankbaar zijn dat ze nog eten en medicatie krijgen en dat ze nog geduld worden. en dat ze moeten zwijgen bij onterechte verwijten… Ik zit niet in de gevangenis, dit voor alle duidelijkheid. Mijn kinderen noemen mij : ” De gevangene van …” Groetjes en ondanks alles ” Zalig Paasfeest ” Hij zei : “Ik ben verrezen en nog bij U “