Het gebeurt me zelden of nooit. Dit is dus al bij al een bijzonder, zij het beroepsmatig niet erg heuglijk moment. Ik weet dat mensen gewoontedieren zijn. Dat ze houden van zekerheden. En dus wordt het wellicht toch een beetje schrikken als ik onthul wat ik vandaag te vertellen heb.

Niks namelijk.
Helemaal niks.

Maar geen paniek! Het zijn de uitzonderingen die de regel bevestigen. En de regel dat ik altijd iets te zeggen heb, dat mijn kwebbel geen twee minuten stil staat, blijft dus gelden. Hij vervalt alleen vandaag. Want ik ben voorlopig even uitgepraat.

Niet dat er geen dingen zijn waar ik een uitgesproken en ongezouten mening over heb. Alleen heeft die mening betrekking op onderwerpen die niet door de zelfcensuur geraken. En als ze dat wel deden, dan kwam er ongetwijfeld een negatief advies van Van Dievel Consulting of een donderpreek van mijn hiërarchische meerderen.

Ik zal u dus niet vertellen wat ik vind van al de aanvallen die de VRT dezer dagen te verwerken krijgt, niet wat ik over Lieten- of Stijnen-gate denk en ook mijn oordeel over de Vlaamse Televisiesterren zal ik alleen in beperkte kring toelichten.

Ik zal ook geen brandhout maken van de belachelijke “homo-vrijscène in soapserie”-rel die Nederland in de ban houdt. Naar het schijnt zou dat mijn imago van “Moeder Theresa voor mietjes” alleen nog versterken. En ik vind Moeder Theresa zelf al niet hip of aantrekkelijk, dus dat zal voor de weinige knappe heteromannen die nog beschikbaar zijn al helemaal niet het geval zijn.

De lange, grijze winter en het snakken naar zon en lente had ook gekund. Maar ik ben te moe om veel woorden vuil te maken aan iets waar ik toch niks aan kan veranderen. Dus vat ik die blog samen als: wachten tot het beter wordt, na regen komt zonneschijn en als u dat niet gelooft, kan ik u iets anders wijsmaken. In normale omstandigheden dus, vandaag heb ik niks anders.

“Even geduld aub”

Op zich vind ik het eigenlijk een positieve evolutie. Dat ik zwijg als ik niks te zeggen heb. Dat ik niet voor de 100ste keer over iets begin als ik heb vastgesteld dat het de 99 eerdere keren ook niet heeft uitgehaald. Het klinkt een beetje angstaanjagend, maar misschien word ik stilaan een mildere, meer volwassen –lees oude!- versie van mezelf. En dat kan toch niet verkeerd zijn?

Het is alleen jammer voor u natuurlijk, beste lezer, dat u door mijn plotse oversteek naar het redelijke en verstandige deel van de mensheid verstoken moet blijven van (on)zinnige praat. Maar zoals gezegd, ik ben er zeker van dat het een tijdelijk fenomeen is. Dat ik dra weer even buiten zinnen ben als altijd en u kan vervelen of verblijden met mijn puberale woede of kinderlijke blijheid.

Als ik een Vlaamse Televisiester zou zijn, dan zou ik nu het bordje “Even geduld aub” bovenhalen. Maar omdat ik voor de radio werk, heb ik woorden nodig om u te zeggen dat ik ga zwijgen. En om te demonstreren dat ik toch écht mijn best heb gedaan om er iets moois van te maken, zal ik dat doen met een rijmpje. Vrij naar Jos Ghysen.

Het had geweest kunnen zijn: vier dagen Zwarte Woud. Maar het is geworden: Spreken is zilver, zwijgen is goud.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod