Hebt u dat ook gehoord, vrijdag net na het nieuws van 17u? Hoe Jens Franssen zich verstaanbaar probeerde te maken op het feestende Tahrirplein in Caïro? Voelde u ook dat er mogelijk een stukje geschiedenis werd geschreven en dat u er bij was? Misschien niet letterlijk, maar toch, dat u er een deel van was omdat u het live kon volgen? Dat u later aan uw kleinkinderen zal kunnen vertellen waar u was toen Moebarak vertrok?

Leve Ward!

Die golf van enthousiasme die je achter Jens over het plein hoort denderen, schokte ook door onze redactie. Omdat we er waren op het moment dat het gebeurde, na vele dagen van wikken en wegen, kosten berekenen en risico’s inschatten. Blij ook dat we Jens überhaupt konden horen. Niet zo vanzelfsprekend als je weet dat het grootste deel van de opname- en zendapparatuur van onze ploeg al op de luchthaven in beslag genomen was. Gelukkig kunnen wij rekenen op geweldig inventieve technici –Leve Ward!- die niet rusten voor ze alles hebben geprobeerd wat menselijk mogelijk is om hun doel –antenne!- te bereiken.

In de plooi

Het was één van die zeldzame momenten waarop alles in de plooi valt. Een moment dat erg welkom was na enkele ellendige weken waarin onze redactie helaas zelf iets te vaak in het nieuws zat. Het leven zoals het is op de redactie stelt natuurlijk weinig voor in het licht van de geschiedenis. Maar laat geschiedenis nu net mijn grote liefde zijn en de reden waarom ik op die redactie zit. Actualiteit is tenslotte niet meer of minder dan de geschiedenis van morgen. Daar bij kunnen zijn en er over mogen praten, is een geweldig voorrecht.

Vreselijk & prachtig

Ja, ik heb voor mijn job al vreselijke dingen moeten doen. Een jaar geleden was ik de eerste radioverslaggever bij de treinramp in Buizingen. Al onderweg daar naartoe, tijdens het over en weer bellen, bleek dat het veel meer dan zomaar een ongevalletje was. Het sneeuwde op die 15e februari, maar de ijzige kou was niks in vergelijking met de chaos en de pijn naast en op de sporen. Het werd een apocalyptische dag.

Maar ik heb dankzij mijn job ook prachtige dingen meegemaakt. Ik was in Manassas-Virginia, waar Barack Obama op de vooravond van de verkiezingen zijn laatste meeting hield en tienduizenden mensen urenlang Yes, we can! scandeerden. En ik stond in een straat in Washington waar gekleurde mensen elkaar huilend van ontroering in de armen vielen, toen hij 24u later de eerste zwarte president van de Verenigde Staten werd.

Onpartijdig maar bewogen

Als journalist moet je onpartijdig zijn. Maar dat betekent niet dat je onbewogen kan blijven op zo’n moment. Omdat je voor alles een mens bent, voel je wat al die anderen om je heen ook voelen. History in the making. Mensen die boven zichzelf uitstijgen en ergens het geloof, de moed en de kracht hebben gevonden om zich niet langer aan de kant te laten schuiven.

Mensen die op een vreedzame manier hun lot in eigen handen nemen en zich niet meer laten terroriseren, spreken ons aan. Omdat we zelf soms ook te weinig in ons eigen kunnen geloven. Omdat we te snel vergeten dat we allemaal de capaciteiten hebben om meer te zijn dan een voetnoot in de geschiedenis en dat elk van ons de kiemen van een nieuwe Beethoven of Mandela in zich draagt.

Normaal is al gek genoeg

Zeker in Vlaanderen, waar ons al vroeg wordt geleerd om normaal te doen omdat dat al gek genoeg is en waar iedereen die boven het maaiveld uitsteekt genadeloos wordt afgemaakt, laten we ons snel ontmoedigen. En ik denk dat de Egyptische revolutie ons daarom zo raakt. Omdat ze er ons aan herinnert dat we veel kunnen als we het maar echt willen en niet bij de minste tegenslag opgeven. Want of het nu is of over een paar honderd jaar, de aanhouder wint uiteindelijk wel.

Of het vertrek van Moebarak écht iets zal veranderen, of wat er de voorbije weken is gebeurd de koers van de Arabische wereld zal wijzigen, of dat de wereldgeschiedenis blijvend zal beïnvloeden, dat kan niemand voorspellen. Wellicht maak ik het zelfs niet meer mee, het moment waarop de geleerden van de toekomst daar een definitief oordeel over vellen. Als historica weet ik dat een eeuw in een vingerknip voorbij is. Maar tegelijk weet ik ook dat één vonk een land, een continent, de hele wereld in brand kan steken. En dat die brand een vreugdevuur kan worden, maar even goed een verwoestende vlammenzee.

Het zijn spannende en inspirerende dagen. En omdat ik diep vanbinnen nog altijd een naïef en idealistisch Chiromeisje ben, hoop ik dat we ons daar aan optrekken. Dat niet alleen de Egyptenaren maar wij allemaal, ons realiseren dat we elke dag opnieuw een kans krijgen om de geschiedenisboeken te halen. En dat we die eens wat vaker grijpen.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod