Ik heb lang gezwegen en voor mijn doen uitzonderlijk veel geduld, begrip en goede wil getoond. Maar nu is het voorbij. Ik heb het er helemaal mee gehad. Als het daar niet rap opgelost is, ga ik de koning voorstellen om mij te laten bemiddelen in de regeringsvorming. Enfin, bemiddelen, ik zou er niet per se zoveel eieren onder leggen. Wie mij een beetje kent, voelt aan zijn water dat het niet meteen de beste dag voor onze politici zou zijn.

Een time-out

Mijn werkmethode ligt al vast, dus daarover is al geen discussie mogelijk. Hoera! Het gaat als volgt. Iedereen zit rond de tafel en zegt netjes om de beurt wat hij/zij wil, of daarover te praten valt en met wie. Wie geen duidelijk antwoord geeft of tegenspreekt, valt af. En als er op die manier te weinig overblijvers zijn, mogen ze elk in een andere hoek van het parlement wat gaan afkoelen. En als het mokken niet snel genoeg over is: zonder eten naar hun bed!

Die time-out, zoals een supernanny dat dezer dagen zou noemen, moet overigens niet te lang duren. Als ze het klein kind blijven uithangen, neem ik extra maatregelen. Ik dacht aan een staking van iedereen in de omgeving van de dames en heren besluitvormers. Een beetje à la Lysistrata, maar we houden het niet bij “geen seks voor oorlogszuchtige mannen”. Neen, we gaan er helemaal voor. Wie niet horen wil –en dat hebben ze mijns inziens nu wel voldoende bewezen- moet voelen.

Het wordt namelijk hoog tijd dat de betrokkenen eens gaan beseffen dat het enige wat ze aan het bewijzen zijn, hun eigen overbodigheid is. 232 dagen zijn we nu aan het palaveren. En gek hoor, maar de wereld draait gewoon voort! Mensen gaan naar hun werk, kinderen naar school, agenten schrijven boetes, rechters spreken straffen uit, baby’s worden geboren, koppels trouwen en scheiden. Allemaal zonder regering.

Nullen halen

Een beetje nederigheid zou de onderhandelaars dus niet misstaan. En als dat niet vanzelf lukt, dan zal er dwang aan te pas komen. En afpersing. Ik stel voor dat we beginnen bij de kinderen die al maanden aandacht van moeder- en vader-politici moeten missen. Niet meer studeren, kindjes. Nullen halen tot ze een akkoord hebben. En pas weer je best doen als zij het goede voorbeeld geven.

Geen seks meer

Geliefden: niet alleen geen seks meer, maar ook geen babbel, knuffel, lekker eten, propere was of warme sloffen. Vrienden van de betrokkenen: zet uw gsm uit, weiger avondjes op café, naar de bioscoop of naast het voetbalveld. Buren: geen goeiemorgen meer, geen barbecues, geen buurtfeest. Ouders: als ze bij jullie komen uithuilen, zeg je wat mijn ouders vroeger zeiden. Kinderruzies moet je zelf oplossen. En als dat niet helpt, bestaat er een nog veel ouder middel dan de pedagogische tik: kletsen op de blote poep.

En nu niet beginnen het hoofd te schudden en te zuchten dat het allemaal niet zo eenvoudig is en dat het te belangrijk is om grapjes over te maken. Alsof we dat niet weten! Maar als het zo belangrijk is, waarom maken jullie dan geen aanstalten om het op te lossen?

De hand in eigen boezem!

We willen echt niet meer horen wiens schuld het is en wie er niet wil toegeven en waarom. Eerlijkheid en duidelijkheid, dat is wat we willen. Gedaan met flauwe excuses en vingerwijzingen. De hand in eigen boezem!

Het is alsof twee mensen maanden aan een stuk zouden discussiëren over hun eigen huwelijk.
“Ja, ik wil wel, maar hij wil niet en hij verandert alle dagen van gedacht.”
“Ja, maar zij wil niet luisteren naar wat ik wil. En als ze haar zin niet krijgt, wordt ze boos.”
“Ja, maar ik wil wel met hem trouwen maar alleen als ik niet bij hem moet wonen.”
“En ik wil wel mijn handtekening zetten, maar niet doen alsof ik haar graag zie.”

Stop er dan mee

Als jullie boodschap is dat gearrangeerde huwelijken niet werken, stop er dan mee. We hebben het begrepen! Echt! Het doet er al lang niet meer toe aan wie het ligt. Daar hebben we ondertussen allemaal wel ons eigen idee over. En eigenlijk, als we dan toch eerlijk zijn, zelfs dàt kan ons niet meer schelen.

Maar hou op met die beschamende theatervoorstelling van één stap vooruit en twee achteruit. Die is niet entertainend meer, niet spannend, niet grappig, niet intellectueel interessant en al helemaal geen Oscar-materiaal.

Kiezen of delen, daar komt het op aan. Wie is de eerste met genoeg kl… aan zijn lijf om te zeggen waar het echt op staat? Ik wil een akkoord en daar zullen dingen in staan die ik niet fijn vind. Of ik wil géén akkoord als daar dingen in staan die ik niet fijn vind. What’s it gonna be boys? Yes or no?

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deeelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod