Nooit gedacht dat ik dit nog zou zeggen, maar afgelopen weekend was ik op het autosalon. Nooit gedacht, want mijn interesse in auto’s beperkt zich tot de hoop dat die van mij start. Ook na een maand overnachten in de vrieskou en ook als ik hem in alle vroegte langs ondergesneeuwde wegen en diepe putten richting werk moet rijden. Ik vind mijn wagen overigens helemaal geen hij, ook al moet ik hem grammaticaal zo aanspreken. Als u denkt aan een smakelijke, knalgroene appel –want zo ziet “hij” er uit- dan vindt u dat toch ook eerder vrouwelijk, nee?

Maar goed, we dwalen af. Het autosalon en ik waren dus niet echt voorbestemd om mekaar te ontmoeten. Zelfs beroepsmatig was ik er nog nooit geweest omdat collega L gelukkig een bovenmatige interesse in automodellen heeft en dus vanzelfsprekend het salon voor zijn rekening neemt. Laten we mijn bezoek maar een samenloop van omstandigheden noemen, een onwaarschijnlijke combinatie van toeval, nieuwsgierigheid, een gratis toegangskaart en the things we do for love.

Horror voor een vrouw als ik

Meteen bij mijn intrede zag ik al dat wat ik er mij bij had voorgesteld niet erg veel verschilde van de werkelijkheid. Ik zal die kort samenvatten als de mannelijke versie van de solden. Hoogdagen voor de stoere venten onder ons, horror voor een vrouw als ik, voor wie een auto niet veel meer is dan een middel om van A naar B te geraken. Een middel dat bij voorkeur een leuke kleur heeft en dus makkelijk terug te vinden is op een gigantische parking waar ik er met mijn gebrek aan oriëntatie anders toch weer uren over doe om het plaatsje terug te vinden waar ik hem had achtergelaten.

Blijkbaar is mijn desinteresse in de hoogmis van de auto behoorlijk abnormaal want in de negen dagen dat het salon duurt, komen er honderdduizenden bezoekers over de vloer die alles samen 125.000 auto’s zullen kopen, hoorde ik gisteren. In die negen dagen is het salon 83,5 uur open. Dat zijn net geen 1500 verkochte wagens per uur –ja, ik heb een rekenmachine nodig gehad, ja- of 25 per minuut. Crisis, hoe bedoelt u?

Als een eigen huis

Een eigen auto lijkt voor de Belg al even heilig als een eigen huis. Elk zijn baksteen in de maag en elk zijn plekje in de file. Pas op, ik kan dat voor een groot stuk begrijpen. Een auto is inderdaad een stukje vrijheid, je kan gaan waar je wil, wanneer je wil en met wie je wil. Maar in de praktijk komt het er toch steeds vaker op neer dat we in ons eentje helemaal nergens heen gaan omdat we met zijn allen stil staan.

Ik vloek nu al als ik denk aan de ellenlange files die we deze week met dank aan het autosalon weer kunnen verwachten en waar ik me elke dag zal in vast rijden omdat ik er toevallig voorbij moet op weg naar de VRT. En dàt begrijp ik dan weer niet. Waarom zou je met de wagen naar het autosalon willen komen om een nieuwe wagen te kopen, terwijl je er duidelijk nog één hebt die perfect rijdt want hoe was je er anders geraakt? Waarom wil je absoluut nog een auto erbij als je met degene die je al hebt even goed niet meer op de verzadigde parking C van de Heyzel geraakt?

Een auto van 100.000 euro

En wat ik ook niet begrijp, is dat er mensen zijn die auto’s kopen van 100.000 euro. Ja, als je vaak onderweg bent, wil je wellicht wat meer luxe dan het standaardmodel, geen probleem. Maar 100.000 euro??? Dat is bijna zoveel als wat mijn huis heeft gekost en daar moet ik nog 20 jaar aan afbetalen! En dat huis heeft twee slaapkamers, een keuken, een badkamer, twee wc’s, een terras en een balkon!

Goed, mijn huis kan niet rijden, maar mijn kleine tweedehandse wagen kan dat wel en heeft maar 7000 euro gekost. Mijn prutsauto kan overigens ook gewoon naast uw dure aanschuiven aan Van Praet. Of zelfs op dezelfde rijstrook en dat allemaal zonder extra kosten! En ik kan er een heleboel dingen in die ik in zo’n dure niet zou durven. Als je een fortuin betaald hebt, vind je kruimels in de zetel of colavlekken op het stuur vast niet leuk. En ik kan me ook meteen wat vlekken en schade van een ander soort onbedwingbare honger voor de geest halen die in zo’n rijdende reclamespot eerder ergernis dan een nostalgische glimlach zouden opwekken.

Investeer in muziek

Als je dan toch geld teveel hebt, heb ik een suggestie. Investeer in een goeie geluidsinstallatie. En listen to the radio. Want laten we eerlijk zijn, of het nu in een wrak is dat nog net door de keuring is geraakt of in één van die 150.000 glimmende nieuwe exemplaren, uiteindelijk zijn wij het enige wat uw dagelijkse fileleed nog enigszins draaglijk maakt!