Goed nieuws! Ja, u had vast niet gedacht dat het nieuwe jaar zo zou beginnen. Maar kijk: goed nieuws dus! Na het gitzwarte jaar 2010 kon het sowieso moeilijk nog erger worden, maar 2011 kondigt zich al meteen aan als een jaar met gevoel voor humor. Zwarte humor weliswaar, maar niettemin humor! Hoe anders valt het te verklaren dat uitgerekend de blogger met de grootste allergie aan Nieuwjaar en goede voornemens diegene is aan wie de eer te beurt valt om u als eerste toe te spreken?

Ondanks hoger genoemde allergie zal ik dus mijn best doen om mijn taak naar behoren te vervullen en u te overladen met wensen allerhande. Al was het maar omdat ik betaald word met uw belastingsgeld, iets waar ik in 2010 zo vaak aan herinnerd werd dat ik het in heel 2011 niet zal kunnen vergeten, hoe hard ik het ook zou proberen!

Een hekel aan goede voornemens

Een traditionele nieuwjaarsbrief wordt het niet. Zoals gezegd, ik heb een hekel aan goede voornemens en ik ga dus niet beweren dat ik allerlei verwerpelijke dingen niet meer zal doen en dat ik me dit jaar alleen zal toeleggen op engelachtige activiteiten. We gaan mekaar geen blaasjes wijsmaken, we weten allemaal dat ik toch niet zal slagen en ik beloof alleen dingen die ik kan waarmaken.

Ik zal me dus beperken tot wensen. En laat ik maar meteen groots beginnen: ik wens de Aarde en haar bewoners een rampenvrij jaar toe. Wat mij betreft mag er best eens een vulkaan links of rechts van zijn oren maken, een modderstroom passeren of een stevige tornado voorbij razen. Maar laat het per uitzondering eens geen menselijk leed veroorzaken en laat het eens een doodlopend stuk autoweg vernielen in plaats van cultureel erfgoed.

Meer nederigheid

Ik wens de aardbewoners ook wat meer nederigheid toe, dat ze hun plaats zouden kennen zonder er door de natuur aan te moeten worden herinnerd hoe nietig ze zijn. Om het wat concreter te maken: hoeveel tonnen strooizout we ook kopen, er zal altijd wel een winter zijn die we niet de baas kunnen. Dan zijn er twee opties: zeuren, vloeken en toch koste wat het kost willen blijven doordraaien alsof er niks aan de hand is. Of zitten, zwijgen en wachten tot het over is. Laten we eens wat meer voor dat tweede gaan.

Dat blijven doordraaien brengt me bij mensen in continudiensten. Agenten, brandweerlui, verplegers, sluiswachters, taxichauffeurs, koeriers, iedereen die 24/7 de wacht houdt en beschikbaar is. Mensen die in stilte hun job doen en daar nooit een medaille voor krijgen. Hen wens ik in 2011 allemaal het standbeeld dat ze verdienen.

Geluid uit de radio

Dat geldt trouwens voor alle mensen die vanzelfsprekend worden gevonden. Ook voor mijn collega’s bijvoorbeeld. Op kerstdag kregen we een mail van een luisteraar die zei dat hij er nooit bij stilstond dat er altijd geluid uit de radio komt. Altijd. Dat hij dat normaal vond, maar dat hij ergens wel besefte dat er achter dat geluid mensen zitten die op elk uur van de dag en op elke dag van het jaar het beste van zichzelf geven. Dat hij het lang niet altijd eens was met wat we vertelden, maar dat hij er toch op stond om ons op die feestdag even te bedanken. Gewoon omdat we er zijn.

Ik wens mijn collega’s meer van dat soort luisteraars/kijkers/surfers toe. Meer mensen die opbouwende kritiek geven, minder haatsmurfen die alleen maar schelden. Ik wens hen ook een goede, nieuwe beheersovereenkomst toe. Eén die het hen mogelijk maakt hun werk te doen zoals ze dat willen doen. Met aandacht voor kwaliteit en zonder dat ze het tandvlees waar ze het voorbije jaar op zaten nog meer moeten doen bloeden. In dezelfde categorie wens ik hen ook meer slaap en regelmaat en dus minder wereldbranden en politieke crises.

Een echte regering!

Daar aangekomen moet ik het natuurlijk over ons land hebben. En omdat er ondertussen al veel teveel woorden aan vuil zijn gemaakt, zal ik het kort houden. Ik wens onze politici de moed om een compromis te sluiten waar ze geen van allen blij mee zullen zijn. En na zo’n akkoord over de staatshervorming, wens ik het land een stabiele regering toe, die een duidelijke koers vaart.

Geen gekwakkel meer, we verdienen beter. Het mag wat mij betreft zelfs een regering zijn die het omgekeerde doet van wat ik persoonlijk zou willen. Zolang ze maar iets doet. Geef ons eindelijk nog eens de kans om voor of tegen te zijn. Want niks is saaier en tegelijk gevaarlijker dan de heersende onverschilligheid.

Minder onverschilligheid

Minder onverschilligheid dus, meer medeleven. Of het nu met daklozen en asielzoekers is, met cholerapatiënten of aidswezen. We moeten daar niet onnozel over doen. Neen, we kunnen niet al het leed van de wereld op onze schouders dragen, maar we kunnen wel proberen om elk een klein stukje van dat leed draaglijker te maken. De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen. Ik wens de zwakkere schouders toe dat dat eindelijk eens waarheid mag worden.

Meer (nacht)rust

Mijn geliefden wens ik dat wat ze zichzelf wensen. Een kind, een promotie, een huis, een lief, een nieuwe auto, het maakt me niet uit. Maar meer dan dat wens ik hen een goede gezondheid, een thuis, zin voor relativering en het besef dat een jaar waarin alles naar wens verloopt niet alleen een utopie is maar wellicht ook strontvervelend. Ik wens ze dus dat ze aanvaarden wat ze krijgen en er het beste van maken.

Met uw goedvinden zou ik tot slot graag enkele wensen voor mezelf formuleren. Minder snot in mijn kop. Meer (nacht)rust. Seizoenen die zijn wat ze horen te zijn. Inspiratie. Mannen die weten wat ze willen. En bij gebrek daaraan: altijd chocolade in huis.

Zo, ik ben klaar. Of neen, wacht, het belangrijkste vergeet ik nog. Gelukkig nieuw(s)jaar!

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod