2009 kreeg in het jaaroverzicht van onze redactie de donkere titel “het jaar van de angst”. Ik neem aan dat de versie voor 2010 ongeveer klaar is en ik weet nog niet hoe de makers het werkstuk deze keer hebben genoemd, maar “het jaar van de rampen” lijkt mij niet te misstaan. Het kan aan mij liggen natuurlijk maar ik vond dit jaar niet bepaald veel gezelliger of lichter dan het vorige.
Uit het blote hoofd: meer dan 200.000 doden bij de aardbeving in Haïti, desastreuze overstromingen in Pakistan en gigantische bosbranden in Rusland. En dichter bij huis: ontploffing in Luik, treinramp in Buizingen, wateroverlast, urenlange sneeuwfiles, een eindeloze stroom vluchtelingen voor wie er geen plaats is in de herberg en nog eindelozer politiek geleuter.
Een suggestie: dans!
Zoveel miserie dat het een goed geïnformeerde mens weleens zwaar valt. Want dat is natuurlijk het nadeel van onze informatiesnelweg. We weten alles en vrijwel meteen op het moment dat het gebeurt. Inclusief alle mogelijke, gruwelijke details. En alles, dat is soms gewoon teveel.
Nu weet ik niet hoe u gewoonlijk de ellende van u af probeert te schudden of waar u de energie vandaan haalt om er elke dag toch weer met frisse moed tegenaan te gaan en te blijven geloven dat de zon achter de wolken schuilt. Maar ik heb een suggestie.
Dans! Dat mag with somebody zijn maar het kan ook in uw uppie.
Freestylen!
En nee, ik heb het niet over stijldansen, jazzballet - waarvan ik me al sinds die hype in de eighties begon, afvraag wat het met jazz te maken heeft– of Zumba. Neen, ik zou het eerder freestylen willen noemen. Schudden met het gat, zwaaien met de armen, beentjes in de lucht!
Het maakt niet uit hoe en wat beweegt, of er een systeem in zit en of u steeds hetzelfde doet of altijd weer iets anders. Zolang het maar dansen is. Voor mijn part mag het zelfs headbangen, pogoën of luchtgitaar zijn. Er is niemand die kijkt, dus doe wat u wil. Dance yourself dizzy!
Een remedie
Ja, ik ben ervan overtuigd dat dansen een onderschatte remedie is tegen elke mogelijke kwaal. Het maakt je hoofd leeg zonder dure yogalessen of psychiaters. Het geeft je nieuwe kracht zonder voedingssupplementen. Je verbruikt calorieën zonder fitnessabonnement en je moet er die gruwelijke winterkou niet voor trotseren. Je wordt er moe van. Maar dan goed moe, zonder slaappillen.
En je kan het overal. In de keuken, in de badkamer, op het terras. In the streets. On the ceiling. In the dark. Het doet er niet toe. Om één van mijn favoriete teksten ooit - Everybody’s free (to wear sunscreen)- te citeren: “Dance. Even if you have no where to do it but in your own living room.”
Na een rotweek
Ik deed het gisteravond nog. Na een rotweek en op een tijdstip waarop ik, gezien mijn vroege shift vandaag, al lang in bed had moeten liggen. Gewoon in mijn slaapkamer, in pyama en op blote voeten. Eerst with tears in my eyes, maar al snel met plezier en overgave. Dancing with myself, tot ik er bij neerviel.
Geloof me, soms is de enige optie tegen ellende: de knop omdraaien, weer 5 worden en loos gaan. Shake that booty! Zeuren helpt niet, zwartkijken ook niet en zuchten maar heel even. Dus laat dit mijn advies zijn om het nieuwe jaar met een fris gemoed aan te vatten, mijn eindejaarsboodschap aan de wereld. Kort maar krachtig: Shut up and dance! Baat het niet, het schaadt ook niet.
@Allen: meedansen met deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
12/12/2010 om 23:26
Absoluut juist; al meer dan 40 jaar pas ik deze “therapie” toe, en ik heb nog nooit nood gehad een andere.
12/12/2010 om 23:57
Heb je deze al gehoord?
“We don’t sing because we’re happy; we’re happy because we sing.” (William James) (Vervang ’sing’ door ‘dance’)
Ik vroeg me toevallig vandaag nog af waarom mensen vaak en graag triestige muziek draaien als ze zich een beetje neerslachtig voelen. Net dan moet je opzwepende muziek opleggen. Muziek wordt vandaag veel massaler geconsumeerd dan vroeger, maar of het ook ‘wijzer’ wordt geconsumeerd?
Overigens ook een aanrader: ‘Desiderata’ van Max Ehrmann. Maar VOORAL ook de parodie ‘Deteriorata’ (Fluke of the Universe), beide makkelijk te vinden op Youtube. Dat zal wel zijn waar Baz Luhrmann de mosterd haalde voor Everybody’s Free.
13/12/2010 om 08:46
Vandaag Sint Lucia ! Deze avond blijft het al even langer licht. Om de zon ’s morgens vroeger te zien opgaan moeten we nog wachten tot 1 januari. Deze blog is al een eerste lichtstraaltje op deze nog donkere morgen ! Zoals we in deze tijd op BBC uit de mond van Bruce Forsight horen : ” keep dancing ! “. Ik hoop vandaag nog verder te kunnen schrijven.
13/12/2010 om 10:09
Els - je moet een schat van een vrouw zijn. En zelfs voor mijn pc.voel ik aan dat dit één van de vele methodes moet zijn om de zwartgalligheid te doen verdwijnen. Heerlijke feestdagen en een zalig 2011 !!!
13/12/2010 om 10:25
Nieuwjaarsmorgen, begin van het jaar 2000. Ik was ’s morgens voor dag en dauw opgestaan en stond, steunend op mijn krukken voor de T.V. Het was me toen nog mogelijk staand te zappen. Ik kwam toen terecht op de RAI, in Limburg was die zender nog op de kabel. Een geweldige ontroering ging door mij heen. Hetgeen ik zag : Op de kade van de Canal Grande in Venetië stond in het diffuse licht van de dageraad een eenzame harlekijn te dansen. Op het water vaarde de vaporetto voorbij met mensen die vermoedelijk onderweg waren naar hun werk. Zoveel schoonheid is voor mij een symbool van hoop. Dansen is inderdaad genezend. Daarvoor hebben we het gejengel van de radio niet nodig. We kunnen bij verdriet zachtjes wiegen op een kinderliedje van soms vele jaren terug. We kunnen als we een beetje geluk hebben bij het zien van een mooi gedanste Salsa of Rumba op T.V. bij groot liefdesverdriet in gedachte bij een onbereikbare geliefde zijn. Zelfs als we verlamd in ons bed liggen, kunnen we in onze verbeelding wiegen en innerlijk zingen, het helpt. Wat we daarbij wel nodig hebben is rust en daar kunnen we soms alleen maar op hopen. Om te dansen hebben we geen geld nodig. Als we honger hebben of veel pijn is het natuurlijk een andere zaak en als we overstelpt worden door een groot verdriet kunnen we hopelijk heftig wenen en als er dan geen armen zijn die ons houden en zachtjes wiegen kunnen we alleen maar bidden en zoals Maria Rosseels ooit schreef : ” Er is iemand die ons hoort.”
13/12/2010 om 15:01
Juist, ja, dansen…
Ik dans supergraag op de juiste en goeie muziek (bijvb. de klassiekers, moet je eens proberen, lekker wilde muziek : Twist en shout en Celebration time en Brown eyed girl en alles van de CCR en The Rolling Stones… jaaaa, ik ben een ‘70-jarenkind, kan het niet helpen, en ook wel hedendaagse popmuziek, hoor!…).
Op mijn 18 à 20 sprak ik al van mij high dansen.
Ik dans niet meer zo dikwijls, maar als ik bovenstaande muziek thuis hoor, kan ik niet stil staan!
13/12/2010 om 18:02
Je hebt helemaal gelijk, Els, maar mag het ook zingen zijn in plaats van dansen? (zie Brecht en William James)
Ik heb mezelf in de sneeuwfiles verplicht om de radio af te zetten - die files worden alleen langer als ze in kilometers worden uitgedrukt - en ben keihard beginnen zingen van “De eerste sneeuw” tot “Let it snow”.
Na een paar liedjes kon ik zowaar genieten van het prachtige winterlandschap en wist ik weer dat ik alleen maar stond aan te schuiven in mijn warme auto op weg naar mijn warm huis.
Er zijn ergere dingen dan dat. Een liedje of dansje kan één en ander mooi in perspectief zetten wanneer we weer eens teveel met onszelf bezig zijn.