Om te kunnen overleven, heb je nood aan sociale contacten. Maar het is mijn persoonlijke overtuiging dat je best niet overdrijft met dat sociaal zijn. Als je zoals ik geen nee kan zeggen, gaat het al snel lijken alsof je zelf geen leven meer hebt en alleen nog geleefd wordt door anderen.

1 avond thuis

Als ik bijvoorbeeld de voorbije week overloop, stel ik vast dat ik welgeteld één avond thuis ben geweest. Het waren stuk voor stuk bijzonder fijne, warme, interessante, entertainende avonden en ik had ze niet willen missen. Maar het resultaat was wel dat ik vijf op de zes dagen naar het werk vertrok ergens tussen 4u30 en 8u15, en door afspraken, uitjes en sociale verplichtingen niet één keer voor middernacht weer thuis was.

En daar word je moe van. Zeker van het besef dat je het uiteindelijk jezelf aandoet. En al helemaal als je tussen de bedrijven door vaststelt dat het huis zichzelf niet schoonmaakt, de afwas blijft staan, de wasmand uitpuilt, de koelkast en de portefeuille leeg raken en de ongeopende rekeningen zich opstapelen.

Het nuttige & het aangename

Nu popte ergens onderweg, tijdens één van de vele autoritten, plots het idee in me op dat ik niet alleen het aangename maar ook het onaangename van sociaal zijn, zou kunnen koppelen aan het nuttige. Het is niet omdat ik geen tijd meer heb om mij met het noodzakelijke kwaad in mijn leven bezig te houden, dat iemand anders het niet zou kunnen. Meer zelfs, ik zou mijn bijdrage kunnen leveren aan de wederopstanding van de economie en de strijd tegen de werkloosheid.

Ik doe dat eigenlijk sowieso al, want door al mijn drukke bezigheden, blijven tientallen mensen in de culturele sector en de horeca aan de slag. Maar ik zou nog een stapje verder kunnen gaan natuurlijk en zelf mensen in dienst nemen! Zo kan ik wel een klusjesman gebruiken om eindelijk eens die deurtjes van de keukenkasten opnieuw recht in de scharnieren te hangen, het pleisterwerk in de woonkamer te herstellen, de traphal te bezetten en naar de garage te gaan met mijn auto om de kapotte koplamp te laten vervangen. De rechtse, graag.

Een boekhouder graag

Een goede huishoudster is ook altijd welkom, niet alleen voor de was en de plas, maar misschien ook om er voor te zorgen dat ik af en toe eens een huisbereide maaltijd tot mij kan nemen. Een boekhouder zou ik nog het snelst van al willen, zo een man die mijn rekeningen betaalt, mijn uittreksels gaat halen, zorgt dat er altijd geld in huis is en mijn belastingsformulier invult. Eén die honderd procent betrouwbaar is, zodat ik al die onverstaanbare documenten alleen moet ondertekenen en niet meer de moeite hoef te doen om ze te ontcijferen.

Ook een chauffeur ware handig. Ik zou dan onderweg van de ene afspraak naar de andere mijn mails kunnen checken, mijn telefoons beantwoorden, eindelijk eens beginnen aan die vijftien boeken die nog op de plank liggen of misschien nog het lekkerst van al: gewoon een dutje doen!

Subsidies graag

Kijk, dat zijn al vier deeltijdse betrekkingen die ik eigenhandig heb gecreëerd. Geweldig toch? Er is wel één klein probleempje: ik hoop dat ik een beroep op subsidies zal kunnen doen om mijn personeel te betalen, want anders zal ik alleen vrijwilligers kunnen aanwerven.

Een andere optie is natuurlijk dat ik toch maar eens een goeie man ga zoeken, het huiselijke type dan. Dat is misschien nog het beste idee, want na een hele week thuiskomen in een koud huis ben ik tot de vaststelling gekomen dat er nòg iemand ontbreekt in mijn voor de rest zo goed als perfecte, sociale bestaan. Een seizoensarbeider om mijn bed op te warmen.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod