In een sociale woning op het Antwerpse Kiel is het lichaam van een man gevonden die al twee jaar dood was. Een deurwaarder die achterstallige betalingen kwam opeisen, ontdekte het lichaam. (deredactie.be, ma 08/11/2010 - 07:00)
De samenvatting van het leven en de dood van een mens. Een berichtje in het ochtendnieuws op de radio. Een half blad in de kranten. Een buurman die vertelt dat het een eenzaat was die te veel dronk en dat hij de stapels post voor de man weleens opzij moest schuiven. Een huisvestingsmaatschappij die zegt dat ze haar best doet maar niet iedereen van dichtbij kan volgen. En de harde realiteit: een mens die pas gemist wordt als er rekeningen onbetaald blijven.
Een mens waar geen enkele andere mens de voorbije twee jaar naar heeft omgekeken. Geen familie, geen vriend, geen bezorgde buur, geen kennis, geen dokter, geen hulpverlener, geen bakker, geen wijkagent, geen postbode. Niemand.
In the middle of ’t Stad
De man ging dood en niemand merkte het. En het gebeurde niet in Oost-Congo of Afghanistan, maar in België. Eén van de welvarendste landen van de planeet, waar de sociale controle zo groot is dat heel wat mensen –mezelf inbegrepen- er zich kapot aan ergeren. Niet in the middle of nowhere, maar in the middle of ’t Stad. Niet in een verlaten kraakpand, maar in een sociale woonblok.
Ik moest denken aan die aflevering van Sex and the City waarin de bloednuchtere, dodelijk cynische en bijzonder zelfzekere Miranda wordt opgenomen in het ziekenhuis. Met een angstaanval. Dat gebeurt nadat ze het verhaal hoort over een vrouw in haar buurt die pas enkele weken na haar dood wordt gevonden, met een gezicht dat half is opgevreten door de hongerige kat. Miranda’s vriendinnen weten haar er van te overtuigen dat het hààr niet zal overkomen. Maar Miranda blijft haar kat toch consequent te veel eten geven. Gewoon om zeker te zijn.
De eenzame Indiase man
Ik denk dat het veel te veel mensen wél kan overkomen. En dat we daar allemaal schuld aan hebben. Omdat we het te druk hebben met onverschillig zijn. Ik ook. Behalve aan Miranda, moest ik ook denken aan een Indiase man op het kerkhof in Strombeek. Zijn graf lag vlakbij dat van een jeugdvriend van mijn ouders, waar we elk jaar langsliepen. En elk jaar moest ik huilen.
Niet om die jeugdvriend, maar om de arme, eenzame, Indiase man, wiens graf er altijd onverzorgd en leeg bij lag, te midden van al die schitterende bloemen op de andere graven en al die mensen die wel bezoek kregen. Elk jaar zeurde ik mijn ouders de oren van het hoofd tot we uiteindelijk ook voor hem bloemen meenamen. En een harkje en een vod om het graf op te poetsen. Ik was zo blij voor de arme man en vond dat zijn graf er plots heel feestelijk uitzag. En ik hoopte dat hij dat ook vond.
Intussen ga ik al lang niet meer met mijn ouders naar het kerkhof. En ik ga ook niet in mijn eentje naar Strombeek, voor de Indiase man. Die kan alleen maar hopen dat er een ander kind met een groot hart en begripvolle ouders aan hem denkt.
Van wieg tot graf?
In ons land, dat door overheidshaters wordt beschreven als een instelling waar we van de wieg tot het graf bij het handje worden genomen, leven en sterven mensen van wie we ons alleen afvragen waar hun geld blijft. Mensen die twee jaar lang dood liggen in een flatgebouw en er is zelfs geen kat aan wie het wat kan schelen. We moesten ons met zijn allen een pijnlijke en eenzame dood schamen.
@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
15/11/2010 om 13:48
… en het zal de laatste niet zijn in deze ik-samenleving.
Aandelen - obligaties - vrije markt - kapitaal - groei - omzet - herstructuren - winst - verlies - besparen - inleveren - terreur - controle - veiligheid - uitsluiten - klimaat - energie - hi tech- hobby - life style - haut culture - multi functioneel - performant - resultaat - toekomstgericht -
Wie moet afhaken of niet meer (kan) volgt en niet de eerste - de beste - de mooiste - de liefste - de snelste - de sterkste - de slimste - is op alle domeinen, gaat onherroepelijk onderuit.
En dan gelden andere normen.
Werkloos - riool - randgeval - niet aangepast - laag geschoold - risico gedrag - dakloos - criminaliteit - onmaatschappelijk - achterblijver - afzonderen - opsluiten - verwijderen - instellingen -
Eenzaamheid - vriendschap - begrip - gevoel - intuïtie - liefde - verdriet - angst - woede - hebben geen plaats op de beurs en zijn dus niet om te zetten in dollars en euro’s en dus ook geen tijd aan verprutsen.
15/11/2010 om 16:32
“Mensen die twee jaar lang dood liggen in een flatgebouw en er is zelfs geen kat aan wie het wat kan schelen.”
En om hoeveel mensen gaat het hier? Om één persoon. Op bijna 11 miljoen inwoners. Die zich blijkbaar allemaal moeten schamen. Voor die ene man, die misschien in een land was waar hij geen wortels had.. In een land waar hij niet deelnam aan de samenleving. In een land waar hij alleen overleefde en zijn rekeningen betaalde. Als ik in een ander land dat ga doen, zou ik het ook niet meer dan normaal vinden, dat niemand mij mist.
15/11/2010 om 18:17
“In ons land, dat door overheidshaters wordt beschreven als een instelling waar we van de wieg tot het graf bij het handje worden genomen, leven en sterven mensen van wie we ons alleen afvragen waar hun geld blijft.”
Ik vind dit hele verhaal net een mooi voorbeeld van hoe zinloos veel onderdelen van de zogezegde verzorgingsstaat zijn. Die man leefde in een sociale woning van een uitkering, zat dus helemaal in het werkterrein van de vele sociale werkers & uitvoerig gesubsidieerde middenveldorganisaties en toch werd er nooit naar hem omgekeken…. tot zover het fabeltje van de zorgzame sociale sector.
15/11/2010 om 19:04
idd, we moesten ons allemaal diep schamen. Hoe is het in Godsnaam allemaal zover kunnen komen? Die onverschilligheid, onverdraagzaamheid ook, en vooral de egocentrische ingesteldheid van de mensen, het eigen “ik”. Het materialisme en de hebzucht vieren hoogtij en er is weinig of geen sociaal contact meer.
Eenzaamheid is de ziekte van deze tijd, wordt weleens gezegd. Het is helaas de realiteit.
“Je betekent niets als niemand om je geeft” (G.Belcanto)
30/11/2010 om 17:59
Lieve Els, het is al weer 30 jaar geleden, maar ik weet het nog als de dag van gisteren.We waren net 1 dag terug van vakantie terug toen we werden opgebeld door mijn vrouw ’s vader. Hij vertelde dat hij net tevoren de politie bij het huis van mijn moeder had gezien en dat ik het beste de politie kon bellen.Zij vertelden dat mijn moeder net gevonden was door een beneden buur.
Het bleek dat zij na een black-out gevallen was en met haar hoofd ergens tegen aan geslagen was en vervolgens dood gebloed. Zij had 3 weken daar gelegen in de hitte van de zomer. Een week eerder hadden wij nog gedag gezegd.
Ze had geen telefoon en woonde alleen.
Met zijn vieren zijn we bij de crematie geweest, zonder kist, die werd direct door gevoerd naar de verbrandingsoven.
Anton