Girls who like boys who like boys. Zo heet het boek dat ik aan het lezen ben. Het is een bundeling van autobiografische verhalen over vrouwen en hun beste vriend. Hun homovriend. Het boek deed enkele jaren geleden blijkbaar nogal wat stof opwaaien in het puriteinse Amerika omdat het komaf maakt met het cliché dat de band tussen “gays and girls” vooral gebaseerd is op shoppen, roddelen en cocktails drinken.

Niks van, zeggen de auteurs –allemaal mensen die op de één of andere manier naam hebben gemaakt in de entertainmentindustrie- het is veel meer dan dat. Het gaat vaak om één van de belangrijkste relaties in hun leven. Een innige, diepe verbondenheid die weinig verschilt van een grote liefde. Ik zou kunnen zeggen dat dat concept een belletje doet rinkelen, maar die bel zou al Big Ben-proporties moeten hebben om het niet als een understatement te doen overkomen.

“Except for my husband, I scare men. Straight men, anyway.” Zo begint het boek en ik moet al meteen lachen. Niet dat ik mezelf zo angstaanjagend vind en niet dat ik een echtgenoot heb (toch geen hetero-exemplaar) maar mijn eigen gay cirkel heeft ook altijd dat soort verklaringen voor mijn status als eeuwige vrijgezel.

Mannen vinden je wel aangenaam gezelschap om mee op café te zitten, maar niet om mee naar huis te nemen, want daar willen ze zelf de leukste zijn en dat kan niet met jou in de buurt. Je praat te veel, mannen willen zelf het hoge woord voeren en verkiezen een vrouw die luistert en hen bevestigt. Je bent te slim, je doorziet ze en dat maakt ze bang. Je bent te onafhankelijk en geeft nooit de indruk dat je door hen gered wil worden. Je straalt veel te hard uit dat je hen nergens voor nodig hebt.

Complimentjes, gesus, verdoken kritiek, mooi verpakt advies over hoe ik het beter zou aanpakken, noem het zoals je wil. Voor mij zijn het vrienden die de oorzaak van het probleem bij de ander leggen en niet bij degene die ze graag zien. En zelfs als ze gelijk zouden hebben, wat valt er dan aan te doen? Ofwel verandert de heteroman als soort en dat zie ik niet zo snel gebeuren. Ofwel verander ik tot zij me wél lusten, maar ik mezelf niet meer herken.

Er zal niets anders opzitten dan mijn lot lijdzaam ondergaan, grapte ik tot voor kort. Maar nu zie ik het plots weer helemaal zitten. Ik heb uitstekend nieuws voor mijn gay pals! Ik ben vanmiddag namelijk voor het eerst in mijn leven naar een rodeo geweest! En daar ben ik er van overtuigd geraakt dat het een cowboy is die ik moet strikken. Zo’n echte vent is wel wat meer gewoon dan een ongeleid projectiel als ik!

Zeg nu zelf: wie zich tien seconden lang recht kan houden op een wild paard, die moet mits wat oefening toch ook mijn teugels onder controle krijgen? Een man die lenig genoeg is om een paard in volle galop te bestijgen, die moet toch ook soepel genoeg zijn om mijn bokkensprongen te volgen? Als hij geen minuut nodig heeft om sierlijk zwaaiend met een lasso een kalf te vangen en de poten bijeen te binden, dan krijgt hij mijn mond toch ook wel gesnoerd?

Een man die een koe letterlijk bij de horens kan vatten, kan de mijne toch ook figuurlijk eens onder handen nemen? Als hij hele continenten en oceanen wil oversteken om zich na drie seconden door een woeste stier het publiek in te laten katapulteren, dan schrikt hij toch niet van mijn plaagstootjes? Ik ben er zeker van, er wacht mij een grote toekomst als girl who likes cowboys!

En weet je wat nog het beste is? Ik heb die mannen uitgebreid kunnen bestuderen en ze dragen van die speciaal ontworpen kostuums. Glanzende broeken met allerlei frutsels en lovertjes. Laarzen en hoeden met borduursels. Ik ben er zeker van dat ze er diep vanbinnen naar zitten te snakken om hun vrouwelijke kant eens los te laten. Op een avondje huilen in de zetel bij Brokeback Mountain bijvoorbeeld. Tussen mij en mijn gay husband!