Als jullie willen eten, geen probleem, zegt de man in een vreemde mengeling van Canadees Frans en gebroken Engels. Ik kan jullie een restaurant aanbevelen, hier net om de hoek. Gelukkig is het niet ons eerste bezoek aan dit gigantische continent en weten we dus dat je voor een wegbeschrijving die “just down the road” bevat, best de auto kan nemen.

En inderdaad, zo’n kilometer of zes verderop vinden we de enige plek in de wijde omtrek waar een warme maaltijd wordt geserveerd: “Restaurant Les 5 étoiles”. Die vijf sterren slaan allicht op de perfect tweetalige bediening, de galante ober en de muggenramen en niet op de menukaart. Want die telt 4 pizza’s, 5 slaatjes en 2 pasta’s. Als je, zoals ik, allergisch bent aan schaaldieren en paddenstoelen, blijven er nog welgeteld 3 opties over.

Instant geluk

Maar dat is nu net het fijne aan een avontuurlijke vakantie. Dat je soms eens geen keuze moet maken omdat er gewoon geen is. Een overaanbod aan mogelijkheden leidt al te vaak tot stress en besluiteloosheid, veel meer dan tot instant geluk. En na twaalf uur op chips en chocolade, een ferry en 500 kilometer met gedateerde wegenkaarten omdat de GPS niet werkt, is elk eten lekker eten. En elk dak een huis. Ook al is dat huis een motelkamer in een desolaat stuk bos waar we zowat de enige levende zielen in een vierkante kilometer zijn.

Wat zouden de onderhandelaars over de staatshervorming doen als ze hier zaten, vroegen we ons daarnet af. Zouden ze het overleven? Geen frieten voor Bart, geen vers gestreken hemd voor Elio en geen contact met de kinderen voor Joëlle. Gsm’s werken hier niet en internet is er alleen tussen 8 en 11. Via een inbelverbinding dan nog. Ik weet niet veel van techniek, maar volgens mij bestaat zoiets bij ons niet eens meer.

Hoe zouden de partijvoorzitters zich gedragen als we ze hier in dit door God en klein Pierke verlaten stuk land in zeven motelkamers staken? Zou het ook zo lang duren voor er iemand water bij zijn wijn –gesteld dat die hier ergens te vinden is- zou doen?

Berenklauw

Zouden ze gaan rennen als de zaak niet opschiet? Ook als de enige uitgang geblokkeerd wordt door een wasdraad die een meter boven de grond wordt gehouden door een ingenieuze constructie waar een zetel, een rugzak, een klaptafel, een stoel, een EHBO-kist en een koeltas aan te pas komen? Ook als er buiten niet meer wacht dan de kletsnatte resten van een tropische storm en veel hongerige insecten?

Zouden ze mekaar de schuld blijven geven omdat er geen vooruitgang wordt geboekt? Of zouden ze, zoals wij, mekaar een handje geven om ons door het stikdonkere bos voetje voor voetje een weg naar het hok met de wasmachine te banen? Zouden ze blijven denken in “ieder voor zich”-termen of zouden ze ook afspreken om samen ten onder te gaan als er plots een berenklauw door het raampje schiet?

Ja, ik weet dat het allemaal niet ZO simpel is, maar toch. Als er te veel vluchtwegen zijn, verliest men al eens de essentie uit het oog: in the end, it’s just you and me. We staan er voor en we moeten er door. Willen of niet.

@Allen: reageren op dit bericht impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums, lees ze dus - mod