Ik stel mensen niet graag teleur. Ik snij nog liever in mijn eigen vel dan in dat van iemand anders. Ik heb in de loop der jaren geleerd om niet te snel iets te beloven. Want belofte maakt schuld en dat laatste is een gevoel dat me zo al te eigen is en waar ik dus geen extra portie van nodig heb.

Psychiaters zouden er ongetwijfeld boeken vol interessante theorieën over kunnen schrijven. Over wat er aan de oorsprong ligt van die angst om tekort te schieten, niet genoeg je best te hebben gedaan, niet alles te hebben gegeven wat je kon, onder de lat door te gaan. Over het knagende gevoel dat je jezelf en je eigen noden of lusten ten onrechte boven die van iemand anders hebt geplaatst.

Katholiek schuldbesef

Ikzelf wijt het aan de combinatie van een aangeboren, veel te groot verantwoordelijkheidsgevoel, het “oudste kind”-syndroom en het katholieke schuldbesef dat de nonnen zes jaar lang in mij hebben gestampt.

In elk geval is er dus iets in mij dat maakt dat ik dit schrijf terwijl buiten de zon, de vrienden, de barbecues, de braderijen, de cocktails en mijn tien dagen vakantie verleidelijk zwaaien en heupwiegen. Een beetje ziekelijk is het eigenlijk, ik besef dat. Maar een deadline is een deadline. En ik heb het beloofd…

Over Nicholas & Dos Cervezas

Er zijn ook onderwerpen genoeg waar ik misschien wel iets zinnigs of in elk geval entertainends over zou kunnen vertellen.

Over Nicolas van de Pfaffs bijvoorbeeld. Meer bepaald dat ik vind dat we niet zo verontwaardigd moeten zijn omdat Nicolas steuntrekkers luieriken noemt en zelf geen poot verzet voor minder dan 10.000 euro per maand. Nicolas is een monstertje dat we zelf hebben gecreëerd en een forum hebben gegeven. Door er met zijn allen al jaren naar te zitten staren. Dan moeten we ook maar niet schrikken als dat monstertje er plots een eigen, twijfelachtige mening wenst op na te houden. Frankenstein, zegt u dat iets?

In dezelfde categorie wil ik nu al iedereen waarschuwen die binnenkort gaat zeuren dat hij gek wordt van die “Dos Cervezas”. Bij mij bent u aan het verkeerde adres. Ook dat zal alleen maar zijn omdat er te veel mensen rondlopen die geen onderscheid meer maken tussen realiteit en georchestreerde televisie-hypes. Mensen die niet weten wanneer de grap voorbij is.

Een avondje kitsch

Het songfestival dat er aan komt, is dan weer een fantasiewereld waar ik het voor zou kunnen opnemen. Ja, dat kost allemaal te veel geld, het gaat nergens over en het is een loterij met alleen maar verliezers. Maar ik vind dat we één keer per jaar recht hebben op een avondje kitsch tot de derde macht en bosnichten uit Herzegovina, die hun velcrobroeken met een sierlijke ruk uitscheuren en vervolgens gaan ijsdansen in een zwanenpakje. En ik vind dat André Vermeulen daar ook recht op heeft. Na!

Of ik zou het kunnen hebben over mijn iPod, die steeds meer een plaats verdient in het lijstje met de grote liefdes van mijn leven en die op dit eigenste moment nog eens bewijst dat toeval niet bestaat. Remember the promise you made. Juist ja.

Een blog dus. Over het leven in al zijn aardigheid en eigenaardigheid. Het leven dat andere mensen aan het leven zijn terwijl ik er iets over tracht te schrijven. Want de beste stuurlui staan aan wal. Toch?

Plichten

Of mag een mens af en toe eens onvergeeflijk zwak zijn en zijn plichten overboord gooien? Goed wetend dat morgen de geseling komt die misschien zwaarder zal zijn dan de kermis waard was? Het zal niet de eerste keer zijn dat ik het me zou beklagen en er nog drie weken nachtmerries over krijg. Over kijvende mensen die me wijzen op mijn verplichtingen terwijl ik er trouweloos vanonder probeer te muizen.

Maar ik ga het toch proberen. Ik heb zelfs een perfect excuus gevonden en ik zal niet aarzelen het te gebruiken tegen al die mensen die zoveel meer van mij verwacht hadden: een groot denker uit antieke tijden die ook al wist dat inspiratie niet vanzelf komt. Primo vivere, deinde philosophare.

Life, here I come!

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums - mod