Ik heb de grootste bewondering voor dokters en bij uitbreiding voor iedereen in de medische sector. Eén van mijn nichten is spoedverpleegster en, behalve mijn lotgenote bij het werken op onchristelijke uren en feestdagen, ook één van mijn persoonlijke heldinnen. Als ik hoor met wat voor onbeschofte, ongeduldige, egocentrische patiënten zij dagelijks te maken krijgt, lopen de rillingen over mijn rug.

Goed, mijn baan is ook niet bepaald stressvrij, maar laten we eerlijk zijn, wat is het ergste dat mij kan overkomen? Dat ik me verspreek en de slappe lach krijg? Zelfs als ik deontologisch zwaar zou zondigen, zet ik hooguit mijn job op het spel. Ja, ik moet soms snel knopen doorhakken maar ik oordeel nooit over leven en dood.

Dus nogmaals: mijn grootste waardering voor wie elke dag dat soort beslissingen neemt en onmogelijke situaties toch nog rechttrekt. Maar sinds ik deze week ietwat onzacht in aanraking ben gekomen met een spoedgeval aan mijn eigen lijf, toch een klein vraagje: hoe snel gaat dat, vergeten dat patiënten mensen zijn? En gaat het vanzelf of word je daar voor opgeleid?

Wauw

Kijk, ik wil nog toegeven dat vakidioten af en toe koddig kunnen zijn. Zo was er ooit één zwaar onder de indruk van de schoonheid van mijn voortplantingsorganen, zonder twijfel het vreemdste compliment dat ik ooit kreeg. En het kan nu wel charmant klinken, zo’n George Clooney look-a-like horen kreten: “Wauw, u hebt echt prachtige eierstokken!” Maar in de positie waarin ik me bevond, had ik hem nog net iets liever horen zeggen dat ik mijn benen weer dicht mocht doen en naar huis kon.

Lieve artsen, is het echt zo moeilijk om u even in te leven? Iemand die voor onderzoek naar het ziekenhuis moet, doet dat allicht al niet voor zijn plezier. Die is ongerust, voelt zich ziek en heeft pijn. Die is onder de indruk van de witte jassen en van al die apparatuur. Denkt u echt dat het dan helpt om vragen te stellen als: “Situeert de pijn zich in het onderste kwadrant van het rechter abdomen?” En als ik zeg dat ik het wel kan tonen, dat het zo net onder mijn navel is, is het dan echt nodig om te zuchten dat dat een antwoord is waar u niks aan hebt?

CT-scan

Is het standaardprocedure om me als een debiel te behandelen omdat ik niet vooraf heb gezegd dat ik allergisch ben aan paddenstoelen? U kan het misschien logisch vinden dat dat betekent dat ik in shock kan gaan als u contrastvloeistof in mijn aderen spuit, maar u hebt er dan ook voor gestudeerd. Ik niet! Ik ben een dommerik voor wie het verband tussen champignons en een CT-scan een onoplosbaar raadsel is.

U moet daar niet zo boos om worden en me als straf met een infuus in mijn kapot geprikte arm terug naar de wachtzaal sturen, om me daar nog eens een uur te laten sterven terwijl ik voor de derde keer anderhalve liter contrastvloeistof opdrink. En ja, u kan wel zeggen dat ik me daarvoor eerst terug mag aankleden, maar hebt u dat zelf al eens geprobeerd, uw kleren aantrekken met een dikke naald en een buis van twintig centimeter halverwege in uw arm?

Van alles bijgeleerd

Hebt u zichzelf al eens “ontspannen” als u met hevige buikpijn en 5 liter vloeistof in uw darmen door de scan moet? En als u het al eens hebt geprobeerd, hielp het dan dat er een drilsergeant door een luidspreker riep: “Diep inademen! Niet meer ademen! Uitademen!” En als alles achter de rug is, schept u er dan plezier in om me nog een halfuur naakt te laten zitten op een toilet waarvan u elke vijf minuten zonder aankondiging de deur opentrekt en grapt: “Gewoon even kijken of ge nog leeft he! Haha! Geen allergische reactie? Neen? Geen vlekken? Kom, laat mij eens kijken!”

Ik heb deze week weer van alles bijgeleerd dat ik liever niet had geweten. Dat ik de mentale vernederingen van een concentratiekamp geen dag zou overleven. Dat er veel medische onderzoeken bestaan waar je beter niet nieuwsgierig naar bent. Dat hevige krampen in het onderste kwadrant van het rechter abdomen ook heel onschuldig kunnen zijn. En dat ik bij het volgende appendicitis-alarm gewoon een Brufen 600 doorslik met een halve liter wodka. Wedden dat ik me meteen veel beter voel?

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod

En dan breekt de ochtend aan waarop je de deur open trekt en de schrik je om het hart slaat. Shit, het wordt al licht, ik heb me verslapen! Check horloge, check gsm, check dashboard. Neen… het is echt pas 5 uur… En als dat besef helemaal tot je doordringt, trekt de angst uit je ogen weg, verschijnt er een stralende glimlach op je gezicht en schiet je fluitend in actie. Yes, het is die ochtend, die die de start van de zomer inluidt. Het feest kan beginnen!

Eindelijk een beloning voor het maandenlange ploeteren door sneeuw en ijzel, het rennen naar de auto en al kletsnat zijn voor de dag goed en wel begonnen is, het gevecht met de moeilijk startende motor, het klappertanden heel de weg naar het werk en vooral: de eeuwige donkerte.

Barbecuegeuren en feestgeluiden

Vanaf nu is het ochtendwerk veel minder een corvee. Kan het middageten op een terrasje in de zon. Idem voor het dutje, of als de fut er nog niet helemaal uit is: het boekje lezen. Namiddagpicknick in het park, rustig winkelen zonder paraplu, op een doordeweekse dag naar de dierentuin of naar zee. Alles kan. Terwijl de overgrote meerderheid van de werkende klasse zich vloekend en tierend in een bloedhete avondspits vast rijdt, draai jij op de dijk aan het parasolletje in de derde cocktail.

Bij het inslapen ’s avonds wordt het geraas van auto’s door de regen vervangen door giechelende tieners die staan te flirten op het trottoir, barbecuegeuren en feestgeluiden. Goed, die doen je ook wel eens zuchten omdat je zelf alweer vroeg naar bed moet terwijl het daar nog veel te warm voor is. Maar aan de andere kant houden ze ook de belofte in dat je morgen bij het ontwaken opnieuw zo’n prachtige dag krijgt voorgeschoteld.

Weinig dingen zijn zo mooi als een vroege zomerochtend. Het is het meest stille en koele moment van de dag. Niks zo heerlijk als tijdens een hittegolf in alle vroegte, met de ramen open genieten van de rust en de aangename temperatuur, voor het gepuf en gekreun onder de loden zon weer begint.

Het mooist zijn de ochtenden na een onweersnacht. Als het stof is weggespoeld, de stenen nog dampen en alles naar oerwoud ruikt. Als zelfs de A12 er feeëriek bij ligt, met bedauwde velden waar je met een beetje verbeelding elk moment een elfje of een trol kan tegenkomen. Met de zon als bloedappelsien aan een perzikroze hemel.

De zomer wenkt

En ja, ik weet dat ik het nu allemaal té positief zie. Dat ik de nachten vergeet waarin je niet kan slapen door het teveel aan licht en de hongerige muggen. De ochtenden met kleine oogjes, wegens te weinig karakter de avond voordien. De uitputtingsverschijnselen na reeksen van 6 ochtenddiensten op 7 dagen. De feestjes die je vroegtijdig moet verlaten omdat de plicht roept.

Maar laten we daar nu even niet aan denken en gewoon blij zijn. De lichtste maanden van het jaar zijn begonnen, de zomer wenkt, de vakantieliefjes lonken. Doe jezelf een plezier en sta eens écht vroeg op. Dan krijg je de wereld te zien zoals die is, voor de dagelijkse sleur er zich mee kan bemoeien. Maar doe het wel niet allemaal tegelijk. Want vroege vogels, vossen en herten zijn net als elfjes en trollen mensenschuw. En ik kan ze niet missen.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod

Het mag gezegd, het is een mooie kont. Die van James, bedoel ik. U weet wel, James van Pippa en Kate, van William, van Diana. James Middleton, sinds vorige week de schoonbroer van zijne Koninklijke Hoogheid William, prins van het Verenigd Koninkrijk, hertog van Cambridge, graaf van Strathearn.

Schandaal

James staat op het internet. In zijn bloot gat. Jawel. Een schoon bloot gat dus, maar dat is het punt niet. Het is een schandaal, daar gaat het over! En het schandaal, zo begrijp ik, is blijkbaar niet zozeer dat dat gat openbaar te bezichtigen is, maar wel dat het bestaat. Ongehoord is het, dat de toekomstige peetvader van de nog ongeboren troonopvolgers ooit zijn broek heeft laten zakken in de buurt van een fototoestel!

Ronduit beschamend dat hij in één of ander studentenkot naakt in de zetel een pint zit te drinken. Pas op, het wordt nog straffer. James is gay. Enfin, we weten dat eigenlijk niet –velen hopen het, dat kan ik wel bevestigen - maar er bestaan ook foto’s waarop James wél kleren aan heeft, meer bepaald die van een kamermeisje. Begrijpt u? Met carnaval mag heel Aalst voil jeannet spelen, maar als James een jurk aantrekt, is er uiteraard meer aan de hand. En moet de hele wereld het weten.

Koningskinderen

Dat er een bovenmatige interesse bestaat voor koningen en prinsen, mocht nog eens blijken uit de 2 miljard mensen die Kate en William live zagen kussen. Omdat zo’n koningshuis veel geld kost, valt er zelfs iets te zeggen voor de redenering dat we in ruil daarvoor wat entertainment mogen verwachten. En dat koningskinderen opgroeien in de wetenschap dat iedereen hen bekijkt en beschouwt als publiek bezit. Omdat ze er royale privileges voor krijgen.

Maar James is geen koningskind. Hij is het jongere broertje van een meisje dat per ongeluk voor de verkeerde is gevallen. Zo zijn er veel, me dunkt! Van dat meisje kan je ook nog zeggen dat ze wist waar ze aan begon. Ik geloof persoonlijk inderdaad dat het echte liefde is. Wat anders maakt je blind genoeg om dat hele circus over je heen te laten gaan?

Aan de schandpaal nagelen?

Maar dat meisje met het sprookjeshuwelijk – ze is deze week trouwens boodschappen gaan doen, wist u dat al? - heeft dus ook familie. Familie die helemaal nergens om heeft gevraagd. Een zus van wie we ondertussen al te weten zijn gekomen dat ze dat prachtige silhouet en die duizenden facebook-fans misschien wel te danken heeft aan corrigerend ondergoed. En een broer die al eens graag een feestje bouwt.

Moet hij daarom aan de schandpaal worden genageld? Of is het misschien toch niet zo’n gek idee om ons eens af te vragen wat hij nu precies verkeerd heeft gedaan? Ik heb thuis ook nog wel wat materiaal liggen dat enkele chirovrienden met de billen bloot zet. En ik vrees dat er over mij zonder al te veel moeite ook minder flatterende dingen kunnen worden opgespoord. Gelukkig is mijn zus al getrouwd met een gewone burger en zijn mijn jeugdige uitspattingen bijgevolg alleen interessant voor diegenen die er bij waren.

Andere optie

Moeten we dan echt allemaal rekening houden met de mogelijkheid dat we ooit een onderwerp voor de schandaalpers zouden kunnen worden? “Marieke, doe uw zwempak aan want die twee van Laurent zijn nog niet van ’t straat en stel u voor dat ze ineens voor onze deur staan en uw zus willen” of “Ja Jef, op kot gaan ok. Maar dat ik u niet op de tafel zie dansen in de Bierkelder he, want ge weet dat Elisabeth nog een lief zoekt.” Zoiets?

Ik ga voor een andere optie. Die waarbij we geen oordeel vellen over mensen die nooit om aandacht hebben gevraagd. Die waarbij James, zonder dat wij er op staan te kijken, mag doen wat hij niet laten kan. Zich lazarus drinken, zijn edele delen herschikken, uitzoeken of hij op vrouwen of mannen valt of wie weet zelfs op allebei. En ja, ook zijn broek afsteken, gewoon omdat hij daar toevallig goesting in heeft.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod

Kalken. Waarloos. Jabbeke. Ruisbroek. Tessenderlo. Waremme. Rotselaar. Drongen. Groot-Bijgaarden. Wanlin. Ziet u meteen het verband tussen deze schijnbaar willekeurige namen, dan lijdt u mogelijk aan hetzelfde syndroom als ik. Het is wellicht geen officiële psychische storing, maar mocht er toch ooit een naam voor moeten bedacht worden, dan zou ik Carestelitis suggereren.

Het is een vrij onschuldige aandoening, die meestal mensen met veel fantasie en inlevingsvermogen treft. Romantische zielen die zich graag wentelen in heimwee naar vroeger. Eeuwige reizigers, die zeer goed weten dat ze er nooit in zullen slagen de hele wereld te zien, maar die zich door dat besef niet laten ontmoedigen en het toch blijven proberen. Desnoods tot ze er bij neervallen.

Ik ben één van hen. Ik kan een tankstation langs de autoweg alleen met heel veel pijn in het hart voorbijrijden. Mijn natuurlijke aandrang is stoppen. Altijd. Het is meer dan een crush, het is liefde.

Voor er misverstanden ontstaan, wil ik even verduidelijken dat het niks te maken heeft met tanken. Integendeel zelfs, ik haat tanken. Het is een steeds duurder wordende tijdverspilling, die ik zo lang mogelijk uitstel. Meestal tot ik om half vijf ’s ochtends het rode lampje zie en me afvraag waarom ik de avond voordien weer te lui was om daar wat aan te doen.

Neen, het gaat niet om benzine. Het gaat om het instant geluk dat me overvalt, zo gauw ik dat winkeltje binnenstap. Met de gekoelde drankjes en de snoeprepen, de wegenkaarten en de motorolie. Met de boeketjes bloemen voor de deur, die haastige mannen die iets goed te maken hebben, nog snel kopen op weg naar huis. Het gaat om de picknicktafels, die me doen denken aan zomervakanties uit lang vervlogen tijden. Reizen naar het zuiden en boterhammen met zelfgemaakte omelet.

Het gaat zelfs over de veel te dure toiletten, die je terugflitsen naar sneeuwklassen in de jaren tachtig. Duitse Marken die je in de deur moest draaien en hoe je daar aan kon ontsnappen door die deur op een kier te houden en te laten bewaken door je schoolvriendinnetje.

Het gaat om de internationale sfeer die in het restaurant hangt, altijd hoor je wel een taal die je niet meteen kan thuisbrengen. De buitenlandse nummerplaten van de vrachtwagens waarvan je gaat fantaseren wat er in zit en waar het naartoe moet. Het is zoals een luchthaven of een groot treinstation. Je vindt er van alles wat. Groot en klein, blank en zwart, op reis of aan het werk, rijk of arm, bijna thuis of op de vlucht. Het hoogtepunt van democratie: voor iedereen toegankelijk, altijd en overal. De hele wereld op een zakdoek.

En dan heb ik het nog niet gehad over de adrenaline die je kan voelen als je bijvoorbeeld in de VS rondrijdt en na honderden mijlen zonder teken van leven in de verte een Gas Station ziet opdoemen. Daar betekenen ze pas écht iets. Tankstations zijn er vaak de enige plek, uren in de omtrek, waar je een kop koffie of een warme maaltijd kan krijgen. Waar je je post kan ophalen. Waar ze veenbessenijsjes verkopen.

Waar ze nog een pompbediende hebben die je olie checkt en je ruiten kuist. Met een beetje verbeelding denk je zijn T-shirt weg en komt hij recht uit een Levi’s-spotje gewandeld. Waar kassabedienden amateurfilosofen blijken te zijn. Zoals die oude, zwarte man in de woestijn van Nevada, die de wanhoop in mijn ogen zag, over onze sputterende wagen. En die toen ik mezelf en mijn idiote beslissingen stond te vervloeken, zei: “Sweetheart, good judgement comes from experience. Which often comes from bad judgement.”

Ik weet dat ik er nooit helemaal in zal slagen om mijn warme gevoelens voor wat eigenlijk niet meer is dan een pomp, volledig te doorgronden of te verklaren. Maar wat dat er toe? Ik ben gewoonlijk niet de gemakkelijkste voor de mensen rond mij, maar deze stoornis levert hen alleen maar voordelen op. Het is zo eenvoudig om mij blij te maken. Breng me naar Kruibeke en laat me een driehoekje met eiersla uit het koelvak halen. Meer heb ik niet nodig om op vakantie te zijn.

 De ochtendlijke female all-stars van het radionieuws hadden het de voorbije week nog eens uitgebreid over die legende dat vrouwen elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Hoe dat verhaal ooit is ontstaan en hoe het in stand wordt gehouden, is me een raadsel. In elk geval zal ik hier nog maar eens een poging doen om het te ontkrachten door mijn immense sympathie, lof en adoratie uit te spreken voor een ander lid van het zwakke geslacht.

Want –ik steel even de omschrijving van een vriend- het is bijna belachelijk, hoe goed ze is. Adele. Hier bijvoorbeeld. Zo goed dat ik heb besloten dat ik mensen ga indelen volgens een nieuw principe. Zij die even kapot zijn van Adele als ik en de anderen, aka zij die er niks van snappen.

Normaal gezien heb ik iets tegen mensen in hokjes stoppen. Maar het verschil tussen echt en fake ligt me na aan het hart en haalt het van die afkeer. En Adele is dus echt. In heel veel betekenissen. Om te beginnen, is ze een echte zangeres. Vanaf het eerste moment dat ze haar keel open zet, hoor je dat ze fysiek in de onmogelijkheid verkeert om een valse noot te zingen. Iets waar heel wat Idoolkandidaten alleen maar van kunnen dromen.

Ze ziet er ook echter uit dan de meeste van die huppeltrutjes die het willen maken als popster. Adele beantwoordt niet meteen aan het opgelegde, Westerse schoonheidsideaal, maar iedereen die niet ziet dat ze oneindig veel mooier is dan de gemiddelde Barbie, is blind, dom en onnozel. Ze lijkt op het eerste zicht heel sterk en stevig maar als je wat dichterbij komt, is ze tegelijk ook broos en breekbaar.

De manier waarop ze die Someone like you brengt, daar kan ik alleen maar stil van worden. Een rasechte artieste. Eindeloze bewondering heb ik er voor, en die eindeloos mag je letterlijk nemen want ik heb het op repeat staan en zelfs na 100 keer heb ik nog altijd kippenvel van begin tot eind.

Wat een vrouw! En ze is nog geen 23! Eigenlijk nog een meisje dus. En ook dat is er zo mooi aan. Hoe groots en overtuigend ze tijdens het zingen is, zo klein en aarzelend wordt ze eens het voorbij is. Meteen na haar laatste woord, lijkt het alsof ze op slag weer een kind wordt dat van zichzelf is geschrokken en denkt: “Oeps, wat heb ik nu gedaan?”

Het schijnt dat veel van de grootste talenten au fond erg onzeker zijn. En als je zingt wat zij zingt, zou ik me ook wel dezelfde vraag stellen achteraf. Waarom doe ik dat, mijn hele ziel op straat gooien? Een lied zingen over iemand die me zo veel pijn heeft gedaan, dat het duidelijk nog altijd niet over is. En dan ook nog toegeven dat ik hem desondanks gewoon terug wil.

Ze doet het met zo’n stijl en klasse en ingehouden verdriet dat je wel harteloos moet zijn om niet op slag van haar te houden. Mijn mond valt elke keer open van verbazing over de combinatie van lef en eerlijkheid die ze uit zichzelf naar boven haalt. Wat voor idioot dumpt nu zo’n topwijf?

Dat vraag ik me dan af ja, wie die you uit het lied is. En hoe hij zich voelt nu het meisje waar hij niks meer in zag, de wereld verovert op puur talent. Don’t underestimate the things that I will do, zingt ze in één van haar andere nummers. Juist ja…

Ik zou me in zijn plaats voor het hoofd slaan. Als je zoiets hebt gehad en het wetens en willens uit je handen hebt laten glippen, kan je je volgens mij maar één ding voelen. Een Loser. Met hoofdletter L.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod